Pesma

Pesma

Snivamo o cvetnim krajima,
o rumenim, slatkim događajima,
a život oblači ognjene odore.
I polete strahovi kao tane,
i u strahovito krvave, krvave dane
sve nam lepe snove obore.

A požar se oko naših glava
ponovo, ponovo razbuktava.
I padamo na kamen, u brlju,
i peremo drhteći crvenu, krvavu mrlju
sa svoje duše,
i gluvi od tutnjave, slepi od dima,
pevamo bogu i đavolima.

Nema noć savlada naše želje
za daleke, tople, mirisne postelje,
i u san nas baca,
u zemlju i blata, i mrtvaca.

O, nije se smejalo od poroka u blatu
ili u hladnom kazamatu!
Uvelo je cveće, osušio se koren.

I čovek je satrt, pogažen, umoren.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License